Ligoń Juliusz (1823-1889), polski poeta ludowy na Śląsku. Samouk, od 1852 brał udział w polskiej działalności oświatowej, pracując jako hutnik. Współpracował z pismami w zaborze pruskim i w Galicji, publikując wiersze, dramaty, artykuły, opowiadania, gawędy. Uważany za współtwórcę regionalnego dramatu ludowego na Górnym Śląsku. Patriotyzm łączył z tendencją dydaktyczno-moralną. Poeta-kowal, przez wiele lat mieszkał w Królewskiej Hucie i tu także zmarł, wielki patriota i działacza śląski. Poezja związana z tradycją ludową, np. zbiory Piosnki zabawne (1877), Iskra miłości z Górnego Śląska (1919), poemat Obrona Wiednia, czyli niemieckiego państwa i chrześcijaństwa, przez Jana Sobieskiego (1883). Popularne w teatrach amatorskich sztuki, jak Los sieroty (Katolik, 1882). Twórczość i działalność Ligonia była ważnym elementem walki o świadomość narodową i polskość Śląska.